Is er iets dat jij me wilt vertellen?

Jaren geleden stelde mijn huisarts deze vraag. Ik was nog jong, net moeder geworden, maar ik kwam met steeds weer een andere klacht bij hem.

Hij ging eens rustig achterover in zijn stoel zitten en keek me aan.

Ik schrok van deze vraag. Ik dacht: wat is dit nou, wat heeft mijn klacht nu te maken met het verdriet dat ik inderdaad altijd met mij meedraag? Is dit dan zichtbaar?!

Ik was erg bang om erover te praten, want er was mij verteld dat er dan hele nare dingen zouden gebeuren en dat dat dan ook weer mijn schuld was. Zo heb ik heel lang het gevoel gehad dat het mijn verantwoordelijkheid was om mensen gelukkig te maken.

Ik was niet gewend dat iemand mij vroeg hoe het met mij ging, terwijl, achteraf, het erg duidelijk moet zijn geweest dat het niet goed met mij ging.

De geboorte van mijn kind had bij mij iets losgemaakt. Ik voelde een enorme golf van liefde door mij heen stromen voor haar, een gevoel dat nieuw en overweldigend was. Ook beloofde ik haar te beschermen.

Toen begon ik pas te beseffen dat wat ik had meegemaakt, niet normaal was….

Met dit gevoel kwam er ook de angst, de angst dat haar dit ook aangedaan zou worden, misschien zelfs door dezelfde persoon. Ik werd helemaal gek van angst en ik wist hier niet mee om te gaan.

Hierdoor kreeg ik dus allerlei stress gerelateerde klachten en daarvoor ging ik dan weer naar de huisarts.

Hij stuurde me door naar een therapeut. Achteraf gezien was de aanpak toen om er over te praten, er kwam veel verdriet los, maar ik kreeg geen inzicht hoe ik kon helen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *